Bevrijd

Het was op een ochtend, net na 7.00 uur. Dan is ons konijn wakker en mogen Oudste en Tweede Zoon uit bed. Met m’n ogen nog dicht had ik de twee standaardvragen van Tweede Zoon beantwoord: ‘Mam, wat voor dag is het vandaag?’ Ik: ‘Zaterdag.’ Zoon: ‘Wat doen we op zaterdag?’ Ik: ‘Dan zijn we vrij.’ Zoon nestelde zich tevreden tegen mij aan en ik zakte langzaam terug in slaap. Tot: ‘Hajo.’

Verschrikt deed ik mijn ogen open. Met een grote glimlach en nog grotere ogen keek Peuterzoon mij aan. ‘Hoe kom jij uit bed?’ Dan zie ik Oudste Zoon. Hij heeft z’n stoere-grote-broer-pose aangenomen: armen over elkaar, leunend op een been, voldane glimlach op z’n gezicht. ‘Dat heb ik gedaan.’

Hij heeft groot gelijk, denk ik terwijl ik mijn gezicht in de plooi probeer te houden en een preek afsteek over veiligheid en gehoorzaamheid. Manlief en ik hebben, ongeacht de dag van de week, ’s ochtends namelijk grote moeite om uit bed te komen. Zonder problemen laten we Peuterzoon minutenlang om papa en mama roepen. En dat moet maar ‘ns afgelopen zijn, vond Oudste Zoon klaarblijkelijk.

De volgende dag – Oudste Zoon neemt z’n taak zeer serieus – ga ik maar eens kijken of de bevrijdingsactie behalve gemakkelijk, ook veilig is. Via de kruk klimt Oudste Zoon in het bed van Peuterzoon. Gelaten laat de jongste zich van z’n slaapzak ontdoen. Oudste Zoon klimt terug en zet de kruk in het ledikant. ‘Ga maar staan’, spreekt hij zijn Peuterbroertje lief toe. Peuterzoon doet wat hij zegt, klemt z’n handjes om zoon z’n nek, gooit zijn beentjes omhoog en laat zich over de rand glijden. ‘Zo’, zegt zoon als zijn broertje nog wat wankel op de grond staat, en daar is ‘ie weer; de ik-ben-grote-broer-pose.

Het is inmiddels enkele maanden later. Nog elke ochtend, ergens tussen de vraag van Tweede Zoon en het moment dat echtgenoot en ik ons nog een keer omdraaien, klinkt het: ‘Hajo’. En dan weten we: hoog tijd om op te staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *