Deadlinebaby

Ik liep inmiddels drie weken over tijd. Voor mijn gevoel dan, in werkelijkheid moest ik nog een paar dagen voor de uitgerekende datum. Maar ja, zoon 1 kwam vijf dagen te vroeg, zoon 2 drie weken, dus nummer drie zou ons heus geen veertig weken in spanning houden. Dat verzekerde ook de gynaecologe ons die ‘m met 36 weken nog 180 graden draaide. ,,Zie je zelden”, zei ze nog.

Maar toen kwam de uitgerekende datum wel heel dichtbij, en daarmee de vakantie van vrijwel heel de familie. Daar lig ik dan straks, dacht ik dagelijks (lees: vrijwel elk uur), moederziel alleen in het kraambed. ,,Tuurlijk gaan jullie lekker op vakantie als het nog niet geboren is!”, verzekerde ik ze herhaaldelijk. ,,Geen haar op mijn hoofd…”, dacht ik er vrijwel meteen achteraan.

Nu houd ik wel van een beetje deadline, maar dit ging duidelijk de verkeerde kant op. Dus kocht ik een flinke zak frambozenbladthee, begon een ‘laat-de-baby-maar-komen’-workout (met 32 graden op de thermometer), haalde ananas in huis, dronk glazen Bitter Lemon en vroeg – ten einde raad – of de verloskundige niet wat kon fixen…

Het was exact 24 uur voor de grote uittocht dat ik ‘iets’ voelde. Zou het dan toch nog…? Enkele uren later belden we de opa’s en oma’s: Hoera, een zoon! Hoera, jullie kunnen ‘m nog komen bewonderen! Van puur geluk werd de vakantie een dagje uitgesteld.

Een typische eind goed, al goed story. Maar de ‘volgende keer’ houd ik werk en privé toch liever wat beter gescheiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *