Een piepklein wonder

We hebben ‘m gezien! Een piepklein wonder met alles erop en eraan. Twintig centimeter lang, een minuscuul hartje met vier kamertjes en enthousiast spartelende armpjes en beentjes.  De opluchting was (onverwacht) groot. Want waarom zouden wij – na twee prachtige, gezonde jongens – nog zo’n mooi mensje krijgen?

Ik twijfelde dan ook lang of we de 20-weken echo wel moesten doen. Weghalen is geen optie, dus wat moesten we met informatie over eventuele afwijkingen? Ons twintig weken lang zorgen maken? In ieder geval een ziekenhuisbevalling plannen? De controlefreak in mij won het, de afspraak werd gemaakt.

Zoons moesten thuisblijven. ‘Papa en mama gaan naar de baby kijken’, vertrouwden we ze toe. Verkeerd uitgelegd, bleek toen we terug kwamen en Jonge Zoon verwachtingsvol riep: ‘Baby nou?’. Trots lieten we de foto’s zien. Maar of het nu het gebrek aan kleur of de teleurstelling was, z’n Cars-auto’s waren al snel belangrijker.

Enkele dagen later vond ook Oudste Zoon het welletjes. ‘Nu baby geboren?’, vroeg hij mij voor zijn middagslaap. ‘Nee, dat duurt nog heel lang. Pas als het heel warm is en je met je blote billen in de tuin kunt lopen’, probeerde ik het concreet te maken. Hij knikte en viel in slaap. Anderhalf uur later – z’n konijn was net wakker – haalde ik ‘m uit bed. ‘Mama?’ ‘Hmmm.’ ‘Ikke nu blote billen inne tuin lopen?’.

Ach, wachten duurt lang. Heel lang…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *