Gestorven

Oudste Zoon en ik zorgen deze zondagochtend voor babyzoon die ligt te slapen. Vast onderdeel: lekker meezingen met Nederland Zingt op Zondag. We zijn vroeg, dus we belanden middenin Bakkie Troost.

Oudste Zoon: ,,Wat is dat mama?” Ik: ,,Een begraafplaats. Daar liggen mensen die dood zijn gegaan.” Zoon: ,,Is die mevrouw ook gestorven?” Ik: ,,Nee, de broer van die mevrouw is gestorven en daar vertelt ze nu over.” Zoon: ,,Waarom is die broer gestorven?” Ik: ,,Omdat hij heel erg ziek was.” Stil kijken we verder…

Zoon: ,,Jij kan ook gestorven hè, als jij ziek bent.” Ik (na enige aarzeling): ,,Alleen als ik heel erg ziek word kan dat. Maar gelukkig ben ik helemaal niet ziek.” Zoon: ,,Nee, gelukkig.” Weer is het stil.

Zoon: ,,Mama? Baby’s kunnen ook gestorven toch?” Ik: ,,Ja dat kan wel, maar gelukkig gebeurt dat bijna nooit.” Zoon: ,,Dan gaat de Heere – intrigerend wat een invloed de (overigens vreselijk lieve) juf heeft op het taalgebruik van zoonlief – voor onze baby zorgen toch?” Ik: ,,Ja, dat klopt. Dat kun je ook aan de Here God vragen.” Zoon knikt.

Zoon: ,,Mama?” Ik: ,,Ja.” Zoon: ,,Ik wil met jou met de trein spelen…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *