Idolaat van Sinterklaas

Het is ruim drie maanden geleden dat ‘ie ons land bezocht, maar de indruk is onuitwisbaar. Tenminste, bij Jongste Zoon. We kunnen nog zo hard zingen over kabouter Spillebeen, lezen van beer Bobbi of praten over brandweerauto’s, hij wil maar een ding: kikaas, papiet en de bootstoom.

Het begint al bij het opstaan. ‘Heb je nog gedroomd?’, vragen wij. ‘Kikaas en papiet oppe bootstoom’ is zijn dagelijkse antwoord. ‘Heb je niet gedroomd over buitenspelen met de fiets? Dat vond je toch zo leuk?’, proberen we nog een keer. Hij: ‘Niet, kikaas’. Vervolgens snuffelt hij het hele huis door op zoek naar folders, boekjes en frutsels van zijn grote idool. En wie dacht dat een grote opruimsessie afdoende zou zijn; mispoes. Deze week nog vond hij een bladzijde uit een kapot Sinterklaasboekje en verkleedkleren van – inderdaad – Zwarte Piet.

Ook anderen delen volop in zijn fanatisme, vooral winkeliers. Een broodje bij de bakker, een worstje bij de slager of rozijntjes bij de notenboer; hij bedankt elke week weer even verrukt met: ‘allelief kikaas’ en slaat vervolgens aan het knagen. En dan heb ik het nog niet eens over het avondritueel gehad. Meneer doet namelijk alleen zijn mond open voor de tandenborstel als papa of mama ‘Zie ginds komt de bootstoom…’ aanheft. Tsja.

We proberen er wel iets aan te doen hoor. Negeren, ander gespreksonderwerp, sturende vragen of voorgezegde bedankjes. En heel soms denken we dat het z’n vruchten afwerpt. Zoals gisteren, toen ik voor het slapen weer eens vroeg waar zijn droom over zou gaan: ‘Taat eten tante Mijke’ zei hij overtuigend. Met een grote glimlach liep ik naar de slaapkamerdeur. Missie volbracht. Tot even later: ‘Mama… ikke niet kikaas’. #zucht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *