Jij en ik

We waren weer even samen. Zeven dagen alleen jij en ik. Een koffer vol grotemensenkleren. En boeken. Dat was alles. Dat was genoeg. Zoons blijven thuis, voor even gescheiden. Want samen is anders, anders dan samen. Daar gaat het vliegtuig, ’s morgens vroeg.

Samen. Daar zijn wij goed in. Nog steeds, dat blijkt weer. Jij Tram 28. Ik de fietstocht. We hadden geen plannen, het ging gewoon vanzelf. Alleen de grote gele M mocht ik niet bezoeken. Maar jij probeerde een vegetarisch diner. Daar kreeg ik thee; alleen het zakje. Al die herinneringen nemen we mee.

Samen. Ik eerst uren voor de spiegel. Jij vervolgens vier borden ei en spek. We zijn verschillend. Maar aan geduld ontbreekt het ons allebei. Ik lach nog altijd om jouw flauwe grapjes. Zelfs bij de lift van het hotel. Waar die Mexicaan het bescheurde. Samen, dat kunnen wij wel.

Samen. De eindeloze vragen. Voor welke drie dingen die je vanuit huis hebt meegekregen ben je dankbaar? Wat wordt je uitdaging dit jaar? Heerlijke ononderbroken gesprekken volgen. Samen is al die oppasschema’s, zo-kom-je-de-week-door-cadeautjes en aftelkalenders echt wel waard.


“Het was een droom. Een feest.” 

Samen in een taxi. Met een Portugese chauffeur. Verbaasd ben ik over jouw Engels. Je goede vragen. Je ontspannen contact met al die mensen op ons pad. Blij ben ik met al die centjes, die ik kan uitdelen aan wie ik maar wil. En getergd als je weer eens aan het afdingen slaat, op souvenirtocht in de stad.

We waren weer even samen. Zeven dagen alleen jij en ik. Het was een droom. Een feest. Het was goed en heerlijk. We ontdekten: jij en ik, de liefde, het plezier, dat wat alleen wij hebben of begrijpen… het is nooit weggeweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *