Jongensjurk

‘Mam, ik wil eigenlijk ook een jurk voor de bruiloft.’ Samen met Tweede Zoon loop ik door een lokale kledingwinkel op zoek naar een jurk voor de drie bruiloften die ons voorjaar sieren. Zoon zou mijn kledingkeuze keuren, maar is inmiddels als een blok voor alle kleuren, stofjes en zwierigheid gevallen. ‘Vind je een mooie broek met een stoer jasje niet veel leuker?’, probeer ik. Maar nee, hij wil een jurk.

Waarom ook niet, vraag ik mij ondertussen af. Wie heeft ooit bedacht dat jurken voorbehouden zijn aan vrouwen? Waarom ervaar ik hier een ‘not done’? Moet ik Zoon nu beschermen tegen de verwachte reacties of het hem eens laten uitproberen? Trouwens, in tal van culturen lopen mannen toch nog steeds in jurken rond?

‘Oké, zoek maar uit wat je mooi vindt’, zeg ik tegen het beteuterde smoeltje. Zoon gaat aan de slag. Een zwart/wit exemplaar, fluweel blauw, knaloranje. Zolang het maar jurk heet, vindt Zoon het mooi. ‘Pas je het ook?’, vraag ik na een paar minuten voorzichtig. Zoon knikt heftig: ‘Zullen we er dan een kopen, mam?’ Ik besluit te kiezen voor de ervaringsstrategie: ‘Weet je wat, we vragen eerst of je een jurk van je jonge tante mag lenen, dan kun je even oefenen.’ Hij gaat moeizaam akkoord.

Een dag later staat Tweede Zoon te stralen in de woonkamer van opa en oma. Aan zijn lijf een zebrajurk. Oudste Zoon kijkt gniffelend toe: ‘Hij vindt het echt leuk, mam’, verwoordt hij treffend. ‘Ben je een meisje geworden?’, vraagt een aangeschoven oom nog. Het maakt Tweede Zoon niet uit. Hij heeft een jurk. Eindelijk.

Als ik diezelfde week met een muisklik op ‘betalen’ druk, voel ik spijt. Ik heb zojuist toch maar bruiloftskleren-voor-jongens aangeschaft. Ook voor Tweede Zoon, die nog steeds in zebra-outfit door het huis zwiert. Zwicht ik nu voor het sociaal wenselijke? Is het beschermdrang? Of kan een jurk voor jongens gewoon echt niet. Ik moet het antwoord schuldig blijven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *