Knokken in de kerk

Welke keuze moeten we maken? Kunnen we wel een keuze maken? En vooral: hoe maken we een goede keuze? Vrijwel dagelijks worstel ik me door deze vragen heen, zonder een antwoord te vinden. Het onderwerp van de knokpartij: de kerk. De vraag: hoe kunnen we onze kinderen groot brengen in een gemeente die – vind ik – weinig oog heeft voor geloven anno 2014.

Actueel voorbeeld: onlangs werd er een gemeenteavond belegd over ‘een nieuw lied’. Op het moment zingen we zondags namelijk alleen psalmen die zijn berijmd in 1773. Ik houd erg van de psalmen – nummer 25 is mijn favoriet – over de berijming (taalgebruik) ben ik minder enthousiast, maar dat terzijde.

Het resultaat van de jarenlange discussie: elke zondag 1 ander lied uit een nog goed te keuren bundel/verzameling liederen en een blijvende nadruk op de psalmen. Check. Het eerste argument voor deze keuze: psalmen verbinden ons met Israel en de kerk der eeuwen. En daar begint mijn worsteling dus. Terwijl het heden roept – nee, schreeuwt (!) – om aandacht, ziet mijn kerk vooral wat was.

Wat moeten mijn kinderen straks met een continue herhaling van – overigens goede – vragen als ‘ben je al bekeerd?’ en ‘denk je aan je gedoopte voorhoofd?’ als de wereld via de (social) media letterlijk aan hun voeten ligt? Wat moeten ze met 16e eeuws taalgebruik, als het de rest van de week in 140 tekens gaat? Wat moeten ze met hun missionaire opdracht als ze niet leren missionair te zijn?

Het zijn eigenlijk mijn eigen vragen, alvast geprojecteerd op mijn – nu nog jonge – kinderen.   De samenvatting: hoe kan ik op geestelijk – of beter: kerkelijk – gebied een goede opvoeder zijn, als ik het in mijn eigen kerk niet vind? Daarbij wil ik best kritisch zijn: stel ik bijvoorbeeld wel de goede vragen? Als er maar een antwoord komt. Het liefst met een tweetje uit de hemel. #dankUwel

 

 

 

2 Reacties “Knokken in de kerk

  1. Hans
    Op 4 april 2014 om 22:59 uur

    Herkenbaar, blijven zoeken, blijven praten, blijven schrijven 😉

  2. Charissa
    Op 5 april 2014 om 10:44 uur

    Hey Esther, ik ben helaas voor jou God zelf niet, maar ken het geknok wat van binnen vooral naar buiten is gegaan (knokken tegen de kerk) door alle mensen die scheldend, op kousenvoeten, huilend, opgelucht de kerk hebben verlaten de afgelopen 40 jaar. Door gesprekken met deze mensen merk ik dat ze zich bekneld, niet gehoord, niet gezien en opgesloten hebben gevoeld in regels en gezagsstructuren en systemen. De kerk als organisatie in al zijn geuren en kleuren heeft in Nederland lange tijd veel macht gehad. Net zoals organisaties met veel macht en mensen met veel macht had de kerk veel invloed op ten eerste haar leden, ten tweede het leven er om heen. Met die invloed zijn goede dingen gebeurd, maar de schaduwzijde, het machtsmisbruik, de starheid, het seksueel misbruik, de geslotenheid, de weigering om mee te groeien met de tijd wilde de kerk niet onder ogen zien. Afhankelijk van regels, systemen, juridische structuren, vergat zij dat het hoofd, Christus zelf, geen kussen had om zijn hoofd op te leggen. Ze vergat dat ze als ze klein en in de marge was, zich veel vrijer kon bewegen.
    Inmiddels is de kerk gelukkig voor haar teruggedrongen in de marge door de secularisering die volop doorzet, iedere dag. Dat biedt kansen voor wie bereid is om opnieuw te kijken naar welke vragen de hedendaagse mens heeft en welke antwoorden Christus daarop zou geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *