Nee!

Daar zit ik dan. Telefoon in de aanslag. Rond mijn maagstreek fladderen wat zenuwen. Ik repeteer de vraag nog een keer. Ja, zo komt het wel goed over. Enkele seconden later vertel ik de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn over Tweede Zoon: leuk, enthousiast, maar geen land mee te bezeilen.

Dik 2,5 jaar is hij, onze Tweede Zoon. Een leukerd met een koppie waarmee hij al diverse malen een ‘achter-het-behang-plak-sessie’ voorkomen heeft. We genieten enorm van zijn liedjes, bizar uitgebreide woordenschat en fantasierijke spel. Maar hoe we dat eeuwigdurende ‘nee’ inclusief bijbehorend gedrag kunnen keren is ons een raadsel. Daarom dat telefoontje naar de CJG-Opvoedlijn.

Het voelt een beetje als falen. Inmiddels weten we toch wel hoe het werkt: positief benaderen, op ooghoogte, afleiden, consequent zijn, goed gedrag belonen… Het werkt niet, waardoor verguisde ‘corrigerende tik’ bij vlagen een verleidelijk alternatief lijkt. Tijd voor wat deskundig advies dus.

Het werd een gesprek in de categorie ‘dat-had-ik-veel-eerder-moeten-doen’. Binnen enkele minuten hielp de mevrouw met de vriendelijke stem zowel mijn lichtelijke aversie, faal-gevoel als onzekerheid om zeep. DE tip: zorg dat hij je continu aankijkt als je tegen hem praat. Daarnaast mocht onze fladderaar – met een babybroertje en een broer net op de basisschool – wel wat meer benoemde aandacht krijgen: ‘Zij moeten even wachten, wij zijn nu een spelletje aan het doen’.

Het werkt. Meestal. Want soms zijn zijn ,,oogjes met vakantie, mama”. #vijf-zes-zeven…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *