De kerk en ik

Zes maanden geleden ging de kerk op slot, en nu wil ik niet meer terug. Ik zou het iets minder plompverloren kunnen opschrijven. Dat heb ik ook geprobeerd, een keer of twintig. Het verandert alleen niets aan de situatie. De kerk en ik … het gaat even niet.

Het begon de eerste zondag van de lockdown, voor de spiegel in de badkamer. Ik weet het moment nog precies, want het voelde als een bom die explodeerde. Zonder geluid, met gevoel. Ik hoef niet meer. Dat was wat ik dacht: ik hoef niet meer.

Als ik dit opschrijf, zijn er vele weken, vragen en gedachten gepasseerd. Hoe komt het toch dat de kerk niet meer past? Mag je dat eigenlijk wel denken? Het gaat toch niet om mij? Ik hoor toch trouw te zijn? Denk ik dat het ergens anders beter is? En wat is beter dan precies? Zegt dit hele proces überhaupt iets over de kerk, of vooral over mezelf? En hoe kom ik daar in vredesnaam achter?

‘Niet elke vraag heeft direct een antwoord nodig’, zei een lid van onze huisgroep wijs, toen ik mijn verhaal deelde. ‘Je hebt op dit moment moeite met de kerk. Prima. Laat het maar bestaan, en kijk wat er gebeurt.’ Daar zit ik dus nu. Soms in de stilte, dan weer in de storm van het ‘niet weten’. Ondertussen probeer ik het ‘prima’ te vinden. En dat is moéilijk! Zeker voor een controletijger zonder geduld, zoals ik.


“Niet elke vraag heeft direct een antwoord nodig” 

In het ‘niet weten’ groeien inmiddels wel dingen die ik ineens heel zeker weet. Dat ‘recht doen’ voor mij een heel belangrijk thema is. Dat de wereld in de fik staat. Dat er zoveel mensen alleen, bang, op de vlucht, misbruikt, onderdrukt, ziek, hongerig en wat al niet meer zijn. Dat ik geloof dat wij Gods handen en voeten zijn. En we als christenen geroepen zijn om ons juist over die dingen druk te maken. Allemaal veel te grote thema’s voor een mensje zoals ik, en daarvoor is er dus (onder meer) die verdraaide kerk.

‘Waarom moet heel de mensheid weten wat jij denkt’, vraagt Echtgenoot als ik deze blog met hem deel. ‘Omdat ik behoefte heb aan reactie. Aan de meningen, gedachten en verhalen van anderen om die van mij aan te spiegelen’, vertel ik hem. Want uiteindelijk hebben al die vragen een antwoord nodig. Toch?

1 reactie op “De kerk en ik

  1. Marieke Bos
    Op 29 september 2020 om 19:34 uur

    Esther, bedankt voor het onder woorden brengen van je worsteling.
    In mijn hart en gedachten leven al lang deze zelfde thema’s, gevoelens, conflicten.
    Ik ben er ook niet over uit. Één ding ervaar ik wel: geloven kan ik niet alleen.
    We hebben elkaar nodig. Maar hoe..
    En hoe verzuip je niet in deze grote vragen en blijf je toch trouw aan dat wat in je leeft.
    Vanuit de helikopter weer terug naar je eigen tuin en menszijn en soms weer in die helikopter.
    Ik weet het ook niet, een ding wat mij soms helpt is weer terug naar Job en God: waar was je toen ik de aarde maakte?
    En weer worstelen met de vraag: maar hóe dan?
    Is het echt de bedoeling dat we onze huizen bouwen, steeds groter, ouder worden, op vakantie gaan, geld doneren, bidden, druk maken om van alles en nog wat.
    Ik weet het niet.
    Dit is zomaar even een reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *