Ons konijn (deel 2)

Wij hebben dus een konijn. Een snoezig wit beestje met een klein rond neusje. Hij slaapt naast het bed van Oudste Zoon waar hij dagelijks op vaste tijden inslaapt en wakker wordt. Onhoorbaar. Tenminste, dat dachten wij. Ruim een jaar na aanschaf blijkt het diertje bijzondere (lees: luidruchtige) talenten te bezitten. En daarmee is de liefde tussen zoon en konijn flink bekoeld.

We deden de ontdekking enkele dagen geleden. Het was 6.59 uur. In huis heerste diepe rust. Tot opeens… Kukkelekuuuuuh! Ik tegen manlief: ,,Hè, hoor ik nou een haan?” Hij draait zich slaperig om terwijl het gekraai overgaat in gehinnik. ,,Wat?”. Verbouwereerd kijken we om ons heen, maar het geluid verstomt en de rust keert weer. Pleegzoon zal wel een nieuwe ringtone voor zijn wekker hebben, is onze conclusie en we ploffen weer neer op ons kussen.

Ruim een minuut later zet Oudste Zoon het op een schreeuwen. Man stuift zijn bed uit. De haan! En ja hoor, trillend als een rietje zit zoon in zijn bed. Rechtop. ,,Ikke kip inne kamer. Ik kip niet leuk.” Eenmaal veilig tussen papa en mama in komt het hele verhaal eruit. ,,Ik slapen, ikke kip hoort, ook paard hoort, ikke niet leuk vind. Ik papa en mama roept.”

We praten als brugman. Maar het verhaal van een konijn dat kippengeluiden maakt, gaat er bij hem niet in. En als hij het een paar uur later toch begrijpt, is de conclusie helder: het konijn moet weg.

We zijn inmiddels een paar dagen verder en de relatie tussen zoon en konijn herstelt zich langzaam. Na een paar avonden: ,,Ikke niet slapen, ik kip niet leuk vind”, ontdekt hij dat het konijn zichzelf teruggevonden heeft. Papa en mama kijken tenslotte wel drie keer na of ze de goede instelling te pakken hebben voordat ze de eens gezworen kameraden een nacht alleen laten. Om in de dierensferen te blijven: een ezel stoot zich in ’t gemeen… #enfin.         

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *