#spontaangeluk

Ooit liep het leven over van spontaniteit. Van ongenode, maar welkome gasten aan de eettafel en impulsieve dagjes weg, tot spontane sms’jes, ijsjes, wandelingen, filmavonden, logeerpartijtjes, maar vooral: ontmoetingen. Het leven was leuk en dat vierden we met elkaar. At the moment. Genieten!

Maar nu is het zoek. Behoorlijk zoek. Afspraken maken we ruim van tevoren. Zomaar binnenlopen – hoe deden die moeders van ons dat vroeger toch? – lijkt er niet meer bij. Ad hoc berichtjes voor theekransjes op dezelfde dag, krijgen – hoera! – af en toe reactie. Maar ben je twee weken ziek, blijft het oorverdovend stil.

Ik mis de spontaniteit in het leven als een goede vriendin die buiten de landsgrenzen is gaan wonen. Ik mis ongedwongenheid. Ik mis het delen van ons (gezins)leven. Ik mis het vieren van de kleine, mooie momenten. Met een ijsje, een grappig spel, een mini-picknick, een leuk gesprek, speeltuinbezoek, kop thee, glas wijn, maar vooral met elkaar.

Ik ken de argumenten, hoor. Ik doe er net zo hard aan mee. Werk, huishouden, (kleine) kinderen, verjaardagen, verplichtingen, tijd voor jezelf…

Maar patronen zijn er om ze te doorbreken. Zullen we er daarom – lekker hip – een challange van maken? Wie spontaniteit ontvangt, geeft het vervolgens door. Op geheel eigen wijze. Een Facebook-foto ter bewijs is niet nodig, de glimlach – van jezelf en de ander – zal boekdelen spreken. Op #spontaangeluk! Succes.

2 Reacties “#spontaangeluk

  1. hannah
    Op 28 juni 2016 om 23:35 uur

    Haha heel herkenbaar! Maar morgen ochtend ben ik vrij

    • admin
      Op 1 juli 2016 om 19:27 uur

      Leuk, lees het nu pas! Wordt inderdaad hoog tijd :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *