Vakantiekrokodil

Het is weg. Het duurde een paar dagen voordat ik het kon geloven, maar zelfs het gevoel kan ik (bijna) niet terughalen. Waarschijnlijk ligt het op de bodem van het vakantiemeer. Een dag rijden ver weg. Wat een bevrijding!

Voor de vakantie stond de stress me aan de lippen. De grootscheepse verbouwing van huis en tuin was een fikse beproeving. Wat viel ik mezelf tegen. Ondankbaar nest. Stresskip. Poetsvrouw. Helaas beperkt de Hoe overleef ik-serie zich tot de puberteit. Ik had de Hoe overleef ik een verbouwing met drie kinderen, waarvan een hoognodig toe aan groep drie, (te) veel deadlines en een help-mijn-man-is-klusser-echtgenoot –editie verslonden.

Toen werd het vakantie. De eerste week stresskipte ik lekker verder. Toen gingen we óp vakantie. De tweede avond zetten we de afgelopen maanden maar eens op tafel. Levensgroot. Maar met het uur slonk het gevaarte. Zoals de krokodil van Peggy – uit het boek Er ligt een krokodil onder mijn bed! – kan krimpen om de kinderen die hij bezoekt geen angst (meer) aan te jagen.

Peggy besluit uiteindelijk dat haar krokodil gewoon groot mag blijven. Ze is toch niet meer bang. Zou het mij lukken een Peggy te zijn? Niet meer bang – of gestrest of chagrijnig, of… – als we eenmaal thuis weer in de bekende patronen gaan leven.


“Zou het mij lukken een Peggy te zijn?” 

(Even tussendoor: ongelooflijk toch, dat je na een dag thuis alweer dingen aan het doen bent, waarvan je denkt: hè, waarom doe of bedenk ik dat nou meteen alweer zo. Of ben ik dan de enige?)

Enfin, het is dus weg. Zelfs als manlief het ontbijt zo’n beetje onze magen in kijkt omdat hij het liefst zo snel mogelijk aan de klus gaat, houd ik het relaxt. Meestal dan hè, ik ben ook maar een mens ;-). Het geheim is even simpel als complex: leven bij de dag. Het uur, bij voorkeur. En vertrouwen wat Matteüs zo mooi schrijft: Maak je geen zorgen (in mijn geval: stress niet). Dat heeft geen zin, je blijft er geen dag langer door leven. (…) Het gras dat vandaag op het veld staat, wordt morgen gebruikt om een vuur te maken. En toch versiert God het gras met prachtige bloemen. Dan zal God zeker voor jullie zorgen!

Het voelt een beetje als een nieuwe start, maar dan zonder vuurwerk. Zonder me illusies te maken over de toekomst, omarm ik het nu maar even zonder voorbehoud. Op naar een nieuw seizoen! Mét krokodil, maar dan een waar ik echt niet meer bang voor ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *