Zweten op zwemles

Wat ik uit de signalen van mijn omgeving haalde, was: begin er niet aan. Het was zelfs één van de eerste dingen die mijn moeder verzuchtte toen mijn jongste – en vierde – zusje in aantocht bleek: wéér zwemles. Dus bereidde ik mij voor op het ergste en wachtte zo lang dat Oudste en Tweede Zoon tegelijk konden beginnen met deze vereiste voor veilig Nederlands burgerschap.

Inmiddels zit ik sinds november wekelijks op een snikhete tribune drie kwartier te staren naar de manier waarop de blauwgroene en oranje zwembroek onder het kabbelende wateroppervlak verdwijnen en weer boven komen. Heel ontspannen. Lekker warm ook. De race door het dorp om zoons op tijd af te leveren in combinatie met de tropische zwembadlucht doet mijn verkleumde ledematen na een dagje ‘stukkies tikken’ bijzonder goed.

Reflectief is het eveneens, die driekwartier staren. Een heilzame manier om de afgelopen (werk)week vloeiend te laten overgaan in het weekend. En ik ontdekte een mede-moeder met wie driekwartier zo is volgepraat. Echt, mij hoor je niet klagen.

Tenminste, totdat Tweede Zoon zijn zwemles tot speeldriekwartier bombardeerde. Terwijl zijn broer zich aan een serieuze schoolslag waagde, plonsde Tweede Zoon als een dolfijntje door het water, ondertussen talloze keren naar zijn moeder zwaaiend en ‘kijk es mam!’ roepend, terwijl hij liet zien hoe je de slurf ook als watermolen kunt gebruiken.

Ik liep ondertussen nóg roder aan dan op de tribune gebruikelijk is. Bemoei u niet met de zwemles van uw kind staat luid en duidelijk op het reglementen-A4 bij de ingang van het kijkplatform. Dus keek ik boos – woest – richting de oranje zwembroek. Hij fronste even, maar hervatte toen zijn spel. #grrr

Hij kreeg er flink van langs toen hij even later in de kleedkamer druipend voor mij stond. ‘Pap, ik heb het niet goed gedaan op zwemles’, bekende hij eenmaal thuis. ‘Wil je alsjeblieft veel van hem verwachten en oogcontact maken’, vroeg ik de zwemjuf, terwijl ik aan mijn portemonnee dacht.

‘Mam, heb ik het nu goed gedaan?’, vraagt het druipende jongetje in oranje zwembroek een week later verwachtingsvol. ‘Heel goed, ik ben trots op je!’, prijs ik hem opgelucht. Vanaf nu betekent zwemles weer ontspannen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *